Familiestamboom Archieven

Aangeboren afwijkingen

Kinderziektes-HeartConenction-Nederland®

Het kind vertelt een verhaal van de ouders en voorouders. Als een drama van de ouders en/of voorouders niet is verwerkt, dan kan dit bij de jongere generatie terecht komen. Alles wat in de Levensblauwdruk – (de tijd voor de) conceptie, de zwangerschap, geboorte en het eerste levensjaar – door de ouders niet is verwerkt, komt bij het kind terecht. De meeste kinderen gaan na de geboorte in genezing van dit ‘verhaal’: een onverwerkt conflict van de ouders en/of voorouders. Voor alle ouders is het belangrijk dit te begrijpen en te ontdekken welk verhaal een kind vertelt. Er is namelijk niets mis met het kind, ouders en voorouders. Het is onze eervolle taak om het verhaal van het kind te begrijpen. Dan ontstaan inzicht, bewustzijn, groei en genezing.

Geboren zonder rechter onderarm

De zoon (9) van Anne is geboren zonder rechter onderarm. Symboliek: met je handen en armen werk je. De biologie van Anne’s zoon heeft uit overleving ervoor gekozen geboren te worden zonder hand en onderarm. Het schrijven is op dit moment een probleem. Anne geeft aan dat hij eigenlijk rechts is en met links heel lastig kan schrijven. Wat is het verhaal achter deze arm? Zitten er nog meer onverteerbare dingen in de familie? En wat is er ooit op werkgebied verkeerd gegaan? Anne weet het antwoord. Aan de kant van vader, bij Anne’s opa, zijn binnen een familiebedrijf meer nare, onverteerbare dingen gebeurd, die te maken hebben met documenten en notarissen. Documenten moet je ondertekenen. Kun je niet schrijven, dan kan je ook niks ondertekenen. Zonder rechterhand en onderarm kun je technisch gezien niet werken. En als je met rechts niet kunt schrijven, dan kun je ook geen geschriften of documenten ondertekenen, zodat de familie verder leed bespaard kan blijven. De biologie van het zoontje van Anne wil verdere ‘shit’ in de familie op deze manier voorkomen. Zoonlief geeft zelfs aan erg trots op zijn arm te zijn. Anne begrijpt het verhaal, het klinkt ineens allemaal zo logisch. Anne verbindt zich met dit verhaal en zal het ook tegen haar zoon vertellen. Verbinden-Versmelten-Loslaten.

Twee nierbekkens

Een meisje wordt geboren met twee nierbekkens bij de rechter nier. Het kind vertelt het volgende nierbekken-verhaal: in de zwangerschap had moeder het zwaar, moeder moest vechten om haar territorium te bewaken. De natuur geeft versterking en maakt twee nierbekkens, zodat het kind sterk genoeg is om haar territorium te markeren. Klik hier voor meer informatie over blaas, urinewegen en nierbekken.

Open gehemelte – schisis – hazenlip

Tijdens de zwangerschap krijgen beide ouders een promotie aangeboden. Vader krijgt de promotie. Moeder niet, omdat ze twee maanden zwanger is. Moeder kon de brok niet te pakken krijgen (= de promotie) en het kind ontwikkelt door de conflict-inslag van de moeder een open gehemelte. Bij een echo in de zevende maand van de zwangerschap wordt de schisis ontdekt. We gaan samen met vader en moeder werken aan dit thema. De moeder kan zich met haar brok verbinden-versmelten-loslaten. Het kind wordt geboren met een gezond gehemelte, er is alleen nog een kleine afwijking, maar die herstelt in de eerste paar maanden na de geboorte.

Het missen van vingers

Bij haar geboorte blijkt dat Mabel aan haar rechterhand de wijs-, middel-, ringvinger en pink mist. Tijdens haar zwangerschap vindt een drama plaats bij haar vader en het boerenbedrijf. Haar vader krijgt de boerderij in plaats van de oudste broer. Vader is hier heel blij mee en tegelijkertijd voelt hij zich schuldig ten opzichte van zijn oudste broer. Bewust en onbewust voelt vader ‘ik heb geen recht op deze boerderij’. De oudste broer heeft er geen problemen mee dat zijn jongste broer de boerderij krijgt. De overige broers en zussen hebben er wel problemen mee dat vader de boerderij van hun ouders krijgt en zij maken ruzie met hun broer. Hij ervaart enorme stress tijdens de zwangerschap van Mabel. De boodschap van de vingers van Mabel is de beschuldiging (wijsvinger) en de blokkade van creativiteit, manifesteren (middelvinger), ringvinger (trouw) en pink (familiegeheim) in combinatie met de hand die voor werken staat. Doordat zij een gedeelte van haar rechter hand mist, kan zij nooit werken op de boerderij. Dit is voor haar de beste strategie om in leven te blijven. Haar onderbewuste zorgt zo dat stress wordt uitgeschakeld.

Syndroom van Down

Het kind met het syndroom van Down vertelt de ouders een verhaal. Syndroom van Down kan ontstaan doordat beide ouders angst hebben voor het leven. Bij het syndroom van Down ontbreekt een chromosoom 21. In de kabbala betekent 21: angst voor de wereld. Daarbij vertelt het kind het verhaal om altijd kind te blijven. De boodschap voor de ouders: “Pap, mam, maak je geen zorgen, heb geen angst, het leven is om te spelen.” Een andere betekenis van syndroom van Down kan zijn dat tijdens de zwangerschap de moeder een enorm drama heeft meegemaakt. Bijvoorbeeld bij Shara. Moeder heeft tijdens de tweede maand zwangerschap een hele heftige bloeding. Moeder is enorm angstig en geschrokken, en denkt dat haar baby dood is. De volgende dag gaat ze naar het ziekenhuis ter controle, de gynaecoloog vertelt haar dat ze nog zwanger is. Moeder gelooft de gynaecoloog in eerste instantie niet. Ze zit in ontkenning, omdat ze nog zo intens verdrietig en angstig is. Moeder is 43 jaar en was al jaren lang bezig om zwanger te worden. Bij de geboorte ziet moeder gelijk dat haar dochter syndroom van Down heeft. Zij en haar man zijn zielsgelukkig met Shara.

Geelzucht

Als het kind geboren wordt met geelzucht, is dit een herstelfase van territoriumergernis van vader en of moeder. Denk aan de bevalling in het ziekenhuis, waar de ene student na de andere aan het bed komt om te voelen, te checken, enzovoort. De moeder kan dit ervaren als territorium ergernis met al die vreemde mensen. Het kan ook te maken hebben met een ander drama dat heeft plaatsgevonden in de Levensblauwdruk, bijvoorbeeld ergernis van vader in het bedrijf, ergernis van moeder in haar huis, enzovoort. Als je weet dat het kind in de herstelfase zit, de stress van ouders direct loslaat na de geboorte, geef je kind hier dan een supergroot compliment voor: ‘Lief kind, dank je wel dat je ons kind bent, bij ons gekomen bent. Je bent ons grootste cadeau. Je maakt mama en papa het meest gelukkig door heerlijk kind te zijn. Deze ergernis mag je helemaal bij papa en mama laten. We hebben het verhaal begrepen en we zijn heel trots op jou. Wij houden van jou en wat ben je sterk en gezond.”

Afgesloten slokdarm

Vraag:

Mijn dochter is geboren met een slokdarm afsluiting. In zwangerschap niets gezien, en staat niet op haar of onze chromosomen. Maar waar komt het dan vandaan? Andere 2 gezond.

Antwoord:

Kinderen die geboren worden met een aangeboren afwijking vertellen een verhaal.

Waar kun je naar kijken?

Wat is het biologische GG-programma van de slokdarm?
Waar was het programma afgesloten?
Waarom wordt een baby geboren met een slokdarmafsluiting?

Altijd om in leven te blijven. Het lichaam volgt de biologie van de ouders.

Je kind vertelt het verhaal van zijn of haar ouders én voorouders.

De slokdarm vanuit Germaanse Geneeskunde (GG):

Het onderste 1/3 deel van de slokdarm is endoderm en hoort bij een brok-TPM:

de brok niet kunnen verteren of loslaten.

Het bovenste 2/3 deel is ectoderm en gaat over:

een brok van de groep niet mogen doorslikken.

Ectoderm-normen worden bepaald door de groep:

gescheiden zijn van een brok, of een ongewenste brok door de keel geduwd krijgen.

Daarom is de plek van de slokdarmafsluiting zo belangrijk.

Er is dus iets gebeurd rondom dit thema tijdens de Levensblauwdruk, de conceptie of de zwangerschap van je dochter.

Maak de vragen uit mijn boek “Het leven is een workshop”. Deel 2 gaat over de Levensblauwdruk, mega en oneindig interessant. Klik hier voor het boek.

En/of volg module 2 Levensblauwdruk & Geboortetrauma Specialist, klik hier.

Zodra je het thema begrepen hebt en inzicht hebt gekregen, maak je met VVL een reus door je lichaam om het thema definitief los te laten. Gratis audio’s vind je hier.

Persoonlijke begeleiding

Klik hier voor de Opleiding HeartConnection.

Stotteren

Flint (4 jaar) kwam met zijn moeder naar mij toe. Hij had last van onredelijke boosheid, stotterde en sprak onduidelijk. Op de vraag aan zijn moeder of zij iets wist van een familiegeheim, zei ze: ‘Ja opa houdt iets verborgen’. Opa had zomaar ineens zijn geboorteland verlaten en wil er nooit meer naar terug. Moeder vermoedt dat er iets is gebeurd, waar opa niet over wil praten. We praten verder en ik vraag naar de geboorte van Flint en de periode ervoor. Het blijkt dat het steeds maar niet lukte om zwanger te raken. Bij de twaalfde en laatste IVF-poging had moeder het al opgegeven. Gelukkig wordt ze dan toch zwanger. De moedeloze, gefrustreerde emoties, de gedachte ‘het lukt mij toch niet’ en vooral de spanning om zwanger te worden legden een enorme druk op haar. Flint leeft deze ‘emotionele druk’ van moeder. We bespreken dit. We bespreken dit en Verbinden-Versmelten-Loslaten VVL. Een paar maanden later zie ik Flint en zijn moeder weer. Hij is vrolijk, zit lekker in zijn fel, zijn boosheid is weg en hij praat duidelijk. De boosheid en het stotteren kwamen voort uit onverwerkte emoties en overtuigingen van zijn (voor-)ouders. Doordat Flints ouders dit hebben begrepen, kan Flint deze emoties en overtuigingen bij zijn (voor-)ouders laten en nu zelf lekker kind zijn. Dit doet hij heel goed!

Oorzaken van stotteren:

1. Familiegeheim

Zodra je de boodschap hebt begrepen, verdwijnen je klachten. Het antwoord zit in je onderbewuste, zij weet alles. Een kind dat stottert, vertelt een verhaal. Om te achterhalen welk verhaal, is het belangrijk om eerst de vraag te stellen: op welke leeftijd begint het kind te stotteren? Wat is er in deze periode gebeurd? Vervolgens kun je gaan kijken of er dingen verzwegen worden in de familie. Wellicht is er een geheim in de familie. Door het stotteren vertelt het kind dat er niet gesproken mag worden.

2. Twijfel bij de ouders

Bepaalde letters, klanken en woorden kunnen een blokkade zijn. Deze klank kan zijn opgeslagen bij TPM. Hiermee vertelt deze klank dat er nog stress op zit. Deze klank is bijvoorbeeld gekoppeld aan een nare herinnering, shock of geheim. De ouders kunnen hebben getwijfeld aan de zwangerschap: wel of geen abortus. Deze twijfel kan zich later uiten in stotteren bij het kind. Ook twijfel bij de ouders aan hun relatie – wel of niet samen doorgaan – kan ertoe leiden dat het kind gaat stotteren.

3. Schrikangst

TPM kan opgeslagen zijn in het strottenhoofd, thema schrikangst. Door het herhalen van bepaalde klanken geeft het lichaam aan dat deze TPM opgelost mag worden. In een familie beginnen alle jongens met acht jaar te stotteren. Dit is een familieprogrammering: stotteren is voor de mannen een manier om stress te uiten. Uiteindelijk komen we op de vraag: wat is er gebeurd met de jongens op achtjarige leeftijd? Voor de familie interessant om dit te onderzoeken.

4. Uiting van perfectie

Stotteren kan ook een uiting van perfectie zijn: ik moet perfect zijn, ik mag geen fouten maken. Zit dit in de programmering van een kind, dan ontstaat mogelijk competitie in praten. Vraag of het kind voelt dat het perfect moet zijn van vader, moeder, autoriteit? Het kan bijvoorbeeld ook zijn dat na falen in vorige relatie(s) de ouders vinden dat de relatie/het gezin nu perfect moet zijn.

5. Van stress naar talent

Voor praten en zingen worden verschillende hersendelen gebruikt. Als zangeres kan Anne vloeiend zingen. Maar wanneer Anne praat, gaat ze stotteren. Ze is een fantastische songwriter, dus ze heeft haar talent in taal en muziek gestopt. Dit vertelt iets over haar TPM’s. Je maakt namelijk van stress je talent. Interessant om dit verder te onderzoeken: wat is er gebeurd tijdens haar Levensblauwdruk en familiestamboom in relatie tot jezelf uitspreken? Zit hier angst op? Bedreiging? Enzovoort. Elk verhaal is uniek!

Schouder

Lia komt eind 2017 spontaan met twee vriendinnen naar de HeartConnection lezing in Mijdrecht. Hier stelt ze haar vraag over haar ‘frozen shoulder’ waar ze wel heel graag vanaf wil. In de periode 2008-2010 had ze last van haar rechterschouder en sinds 2016 van haar linkerschouder.

Waar staat een schouders symbool voor?
We nemen eerst door wat de schouders doen. Je schouders eronder zetten. Dragen. Schouderklopje. Een arm om je heen. De ander omarmen, doe je ook met je schouders en armen. Wat staat symbool voor een frozen shoulder?
1. Wie wil je omarmen? Door wie wil je omarmd worden?
2. Waar in je leven ben je vastgelopen? Wie in de familie heeft vast-gezeten?
3. Wie is je roofdier?
4. Schuld en beschuldiging

Slim systeem

In eerste instantie kan Lia niet zo veel plaatsen. Op mijn vraag wie er gevangen heeft gezeten, kan ze in eerste instantie geen antwoord geven. Ook wat er in 2008 is voorgevallen, is voor haar een raadsel. Haar vriendin kan wel diverse dingen beantwoorden. Bijzonder om te zien hoe slim het menselijk systeem is: als je niets weet, hoef je ook niet naar je pijnlijke emoties te gaan. We blijven verder vragen. Dat levert het volgende verhaal op.

Het familiegeheim van Lia

In 2005 overlijdt Lia’s moeder op 75-jarige leeftijd aan benauwdheid (COPD). De betekenis van COPD is onder andere (doods-)angst. Waarover was haar moeder angstig? Ze leefde in een eigen wereldje, in de kunstwereld en had een kunstwinkel. Ze was vooral eenzaam en sprak weinig, was emotioneel gesloten. Ik vraag haar waarover haar moeder haar mond moest houden? Opeens vertelt Lia dat ze in 2013 naar haar tante in Australië is gegaan. Haar nichtjes vertelden haar toen het volgende familiegeheim. Lia’s opa kwam uit Friesland, haar oma uit Duitsland, ze woonden in Zuid-Limburg. Opa had onderduikers en ze deden tegelijk alsof ze met de Duitsers samenwerkten. Een verhaal dat ik vaker hoor als ik in Zuid-Limburg werk. Na de oorlog zijn Lia’s grootouders opgepakt en gevangen gezet door de Nederlanders. Dus zowel Duitsers als Nederlanders waren roofdieren. Tijdens de oorlog mocht haar moeder vanwege de onderduikers niets zeggen. Ze moest haar mond houden en leefde in angst. Haar huis was totaal onveilig vanwege de onderduikers. Dit heeft een enorme impact op kinderen, dus ook op Lia’s moeder. Na de oorlog hadden haar ouders vastgezeten, terwijl ze goed werk hadden gedaan. De rest van haar leven heeft zij in angst geleefd.

Lia’s schouder vertelt het verhaal van haar moeder en voorouders, dat nooit is verwerkt.

Zodra ouders en voorouders hun drama niet hebben verwerkt, komt dit bij de jonge generatie terecht. Maar waarom is haar frozen shoulder in 2016 terug gekomen? Lia vertelt dat haar zoon in 2016 besloot met een vriend naar Singapore te rijden [of reizen?]. Als moeder is ze enorm trots op haar zoon. Maar wat ze echt voelde, was de angst dat haar zoon zou worden opgepakt. De angst die haar moeder en grootouders in WO II ook voelden en die werkelijkheid werd na de oorlog. Haar frozen shoulder vertelt haar: “Ik heb enorme angst dat mijn zoon vast komt te zitten.”

Alle vier de vragen zijn nu beantwoord

Lia is bang haar zoon niet meer te kunnen omarmen, zoals haar moeder na de oorlog haar ouders niet meer kon omarmen, omdat ze opgepakt waren.
De opa en oma van Lia hebben vastgezeten. Ook de onderduikers ‘zaten vast’ in haar ouderlijk huis. Lia’s moeder heeft WO II zeer bewust meegemaakt, zij was toen tien-vijftien jaar. Ze heeft haar leven verder in angst geleefd en overlijdt aan COPD (conflictinslag doodsangst).
Zowel de Duitsers als de Nederlanders waren de roofdieren. Op het moment dat haar zoon voorbij Rusland was, werd Lia rustig: haar zoon was uit het oorlogsgebied. Zo werkt het onderbewuste. Het leeft nog zoals in WO II, omdat het onderbewuste geen onderscheid maakt tussen verleden-heden-toekomst. Omdat dit drama onverwerkt is, is het nog actief in haar onderbewuste.
Haar opa en oma zijn schuldig bevonden. Weliswaar onterecht, maar dat maakt het nog erger.

Delen met broer

Lia heeft het verhaal van haar frozen shoulder begrepen. Ze gaat snel naar haar broer om dit familiegeheim te delen. “Want hij heeft een burn-out en dat kan hiervan komen”, zegt Lia. Ze geeft het juiste antwoord, het onderbewuste weet alles perfect. Doordat Lia dit verhaal heeft gevoeld, beleefd en begrepen kan ze zich ermee verbinden, is het drama gaan versmelten in haar lichaam, om het vervolgens nu los te kunnen laten. Door heel bewust te zeggen: “Dit is het verhaal van mijn moeder, opa en oma, dit laat ik nu los, het is van hun”.

Welk verhaal vertellen jouw schouders?

Na zoveel jaren therapieën heeft Lia eindelijk antwoord op haar frozen shoulder. Dankbaar, opgelucht, lichter en onder de indruk gaat ze naar huis. “Ik had nooit kunnen bedenken dat mijn schouders dit verhaal vertellen, dank je wel schouders dat je al die jaren zoveel hebt gedragen, dit mag je nu loslaten!”

Schouders vertellen jouw eigen verhaal

Tijdens de HeartConnection trainingen kom je zelf tot het antwoord. Je wordt regisseur van je eigen levenspatronen tijdens HeartConnection Opleiding.

Schouders staan ook in relatie tot begin van het leven, geboorte.
Hoe was je geboorte?
Thuis of ziekenhuis?
Ingreep gehad? Tangverlossing, ingeleid, infuus, ruggenprik, vacuümpomp, keizersnee, enzovoort.
Autoriteit tijdens geboorte? Hoe hebben je ouders dit ervaren? Hoe was relatie met vroedvrouw, gynaecoloog?
Hoe was de sfeer tijdens geboorte? Agressiviteit? Boosheid? Onmacht?
Frustratie? Ging het anders dan gepland? Enzovoort?
Hoe heeft moeder de bevalling ervaren?
Hoe heeft vader de bevalling ervaren?

Perfectionisme – Familieverhaal

Familiestamboom-HeartConnection-Nederland

Martha trouwt een man, maar haar ware liefde is ver weg. Zonder afscheid te nemen is Gijs geëmigreerd, in de veronderstelling dat Martha hem achterna zou reizen. Martha is enigst kind en kiest voor haar ouders. Zij wil haar ouders in Nederland niet alleen achter laten. Ze kiest niet voor haar ware liefde. Via de kerk wordt ze gekoppeld aan Lambertus. Ze trouwen en kunnen in eerste instantie geen kinderen krijgen. Na drie jaar is ze eindelijk zwanger. Maar haar gedachten zijn bij Gijs, Martha wil van hem zwanger zijn. Deze zwangerschap is ‘fout’ voor haar biologie. Eerstgeboren dochter leeft haar perfectionisme door fouten bij anderen te zien. Zijzelf heeft natuurlijk geen fouten;) Dit huwelijk was immers een fout in de biologie van Martha, dus haar dochter was ook een fout. Maar door deze fout leeft dochter. Dochterlief leeft haar perfectie-TPM.

Perfectionisme-TPM

Een extreem perfectionisme-TPM waarin absoluut geen fouten gemaakt mogen en kunnen worden. Waardoor een fout uiterst pijnlijk is en voor de biologie zeer stressvol “Ik ga dood”. De kleinkinderen van Martha doen hun uiterste best op school, gaan voor de tienen en alles kan beter. Gelukkig doorbreken de klein-klein-kinderen nu dit patroon. Zesjes zijn ook goed. Door dit nieuwe inzicht en bewustzijn begrijp ik dat “ik door een fout leef” en kan het acceptatieproces starten: de-programmeren, verbinden-versmelten-loslaten en ik eer mijn fouten!

Eigenwaarde met haar organen & biologisch proces

Botten, pezen, spieren, gewrichten, milt, bloed, lymfe, eierstokken, teelbal, bijnierschors, nierparachym, bindweefsel, vetweefsel. Eigenwaarde klik hier.

Krimpen

Dochter van Martha krimpt en krimpt, ze wordt kleiner en kleiner, haar rug buigt naar voren, alsof haar lichaam een grote last draagt. Lees de uitleg van dit biologisch proces en begrijp haar lichaams-verhaal: klik hier.

Het lichaam vertelt een verhaal, ontvang antwoord op jouw vraag

Parkinson

Wat is Parkinson?

Parkinson is een mobiliteitsconflict (mobiliteit = vermogen om spontaan te bewegen). De ziekte kent de volgende symptomen:

trillen van de spieren (tremor), zoals handen, hoofd, benen, kin, tong
stijfheid van de spieren (rigor of rigiditeit)
vertraging van de beweging (bradykinesie), moeite met starten van
bewegingen (akinesie) en ontbreken van automatische bewegingen (rigiditeit)
houdings- en evenwichtsproblemen, soms vallen wanneer de ziekte langer duurt
bevriezen van de benen tijdens het lopen (freezing). Het lijkt alsof de voeten aan de vloer blijven plakken.

Vicieuze cirkel

De persoon met Parkinson wordt overdag geconfronteerd met stress die hij of zij niet kan oplossen. Dit staat genezing in de weg. In de oplossingsfase bereiken de tremors een piek. Maar omdat de ziekte niet helemaal naar de totale oplossing gaat, treden ze daarna opnieuw op in een conflictactieve fase. Zo ontstaat een vicieuze cirkel waarin de symptomen steeds verder verergeren. Bij Parkinson wisselen dus conflictactieve en oplossingsfasen elkaar voortdurend af.

Conflicten

HeartConnection stelt vragen aan de persoon met diagnose Parkinson. Zo komen we achter het verhaal van de oorzaak van deze ziekte. Wat is de achterliggende stress (het conflict) die Parkinson kan veroorzaken?

Je hebt in een situatie gezeten waarin je vast zat of je hebt angst om vast te komen zitten.
Je hebt in een situatie gezeten waarin je niet kon bewegen, je niet durfde te bewegen of niet wilde bewegen.
Je wil iets doen, maar toch ook weer niet of je kunt het niet. Je hebt een idee, maar het lukt je niet dit te manifesteren. Je zit als het ware vast.

Bijvoorbeeld

Een dierbare overlijdt, maar je wilt haar/hem niet laten gaan. Of je wil haar/zijn hand vasthouden tijdens het heengaan, maar je doet het niet uit schaamte voor wat de omgeving ervan kan denken.

Een vader sloeg zijn zoon met een riem. Als de zoon een keer zijn hand uit die van vader trekt, dreigt zijn vader hem met de riem te slaan als hij dat nog een keer doet. Later, als jonge volwassene, wil de jongen de hand van zijn vriendin vasthouden, maar dat kan hij niet. Hij weet niet waarom. Tien jaar later gaat zijn vriendin weg. Hij mist haar enorm. Een paar maanden laten krijgt hij de diagnose Parkinson.

Een echtpaar gaat uit elkaar, hij heeft een minnares. De man en vrouw blijven elkaar zien ‘voor de kinderen’. Maar als hij belt, wil zij de telefoon liever niet opnemen. Ze leeft een leven van vertwijfeling, aarzeling.

Uit de praktijk

Tremors: het verhaal van Lana

Lana, 56 jaar, tremors, stelde haar persoonlijke vraag tijdens de HeartConnection Eendaagse
Lana trilt regelmatig met haar hoofd, maar dit voelt ze zelf niet. Dit is ontstaan na het overlijden van haar moeder, vijf jaar geleden. Haar moeder is overleden door een longkankerproces van een half jaar. In het begin had ze hier geen verdriet van, maar na enige tijd mist ze haar moeder. Of liever: ze mist de moeder die ze niet heeft gehad. Achteraf had Lana het beter willen doen, het meer voor haar moeder willen opnemen in relatie tot haar dominante vader. Lana had liever willen zijn voor haar moeder. Meer vragen, meer luisteren, enzovoort. Ze heeft gesprekken over gevoelens en emoties met haar moeder gemist.

Maar waar komen haar tremors vandaan? Haar vader had de laatste vijftien jaar van zijn leven extreme last van tremors. Zijn hele lichaam schokte, trilde en bewoog ongecontroleerd, vooral zijn hoofd en armen. Later kreeg hij ook nog een tia. Lana heeft angst om net als haar vader tremors te krijgen. Wat heeft haar vader meegemaakt? Waar komen die bewegingen vandaan? Waar heeft haar vader vast gezeten?

De bewegingen van het lichaam geven aan dat de spieren ‘los willen breken’ uit een situatie, weg willen slaan, lopen, vluchten. Maar vanuit iemands onderbewuste programmering kan dit niet.

Lana’s vader Cees komt uit 1928 en hij is 87 jaar oud geworden. Cees was twaalf jaar toen de oorlog begon en woonde in de Jodenbuurt. De Joden zaten vast in deze getto en werden van daaruit vastgezet in kampen. Dagelijks zag hij het transport van joden van en naar de Jodenbuurt. Het waren vijf jaren van vreselijke angsten en verdriet. Hij zag hoe zijn vrienden werden gedeporteerd. Zijn grootste angst voelde hij toen tijdens een razzia zijn vader Cor werd opgepakt. Maar omdat Cor de kleine broer van Cees bij zich had, namen de nazi’s vader Cor niet mee. Wel was er in het gezin continu de angst om vastgezet te worden. Na de oorlog voelt Cees zich niet begrepen. Hij ervaart angsten om zelf opgepakt te worden.

Na de oorlog zit Cor elke dag in de kroeg. Zoon Cees (de vader van Lana) moet hem elke dag uit de kroeg halen van zijn moeder. Geen leuke tijd. Vader zat vast in een gezinssituatie waar hij uit wilde? Cees krijgt vanaf zijn 72e ernstige tremors, de laatste vijftien jaar van zijn leven.

Dit is een eerste grote stap naar het verhaal van Lana’s tremors, als symptoom van Parkinson. Lana volgt Heartconnection trainingen en elke keer ontvangt ze inzichten in haar processen.

Parkinson: het verhaal van Lieke

Liek, 54 jaar, diagnose Parkinson, stelt haar vraag tijdens de lezing in Lisse. Lieke is 52 als ze de diagnose Parkinson krijgt. Op dat moment heeft ze twee banen. Eén van die twee banen is het vullen van een grote afwasmachine. Met haar rechterarm sluit ze elke keer de machine, een mechanische beweging. Haar tweede baan is loopbaanbegeleidster, maar daarmee verdient ze niet genoeg om van rond te komen. Dagelijks vraagt ze zich af: “Is dit mijn weg wel?”

Opeens kan ze haar rechterarm niet meer bewegen. Na een DAT-scan van de kleine hersenen en een controle van haar dopaminegehalte, krijgt ze de diagnose Parkinson. Ondanks dat er volgens Lieke op de scan niets te zien was en haar dopaminegehalte goed was. Ze is dan ook verbaasd over de diagnose. Obsessief zoekt ze op internet naar alle symptomen van Parkinson, nu al twee jaar lang. Daar wordt ze niet echt vrolijk van. Haar rechter arm is hersteld, zegt ze, maar in ontspanning voelt ze haar arm trillen. Ze zit ontspannen op een stoel en we zien niets bewegen. Interessant.

We vragen naar haar grootste pijn. Haar hele leven voelt ze zich afgewezen door haar vader. Haar grootste pijn was toen ze tien jaar oud naar een diëtiste moest van haar vader. Op haar twaalfde wordt ze behandeld voor overbeharing. Regelmatig zijn er momenten in haar leven waarin ze schaamte voelt en het gevoel heeft vast te zitten in een situatie waar ze uit wil. Ze ervaart machteloosheid, onbegrip, verdriet, afkeur, moeheid. Ook in de periode waarin ze met grote tegenzin elke keer de afwasmachine dicht doet.

Door het delen van haar verhaal herkent ze diverse malen dat ze zichzelf heeft vastgezet, maar vooral ook dat ze zich vastgezet voelde. Nu voelt ze hoop en ontspanning. Blij, verrast en geraakt gaat ze naar huis.

Trillen & familiestamboom

Tijdens onze trainingen leer je dat de mens denkt in cultuur, maar dat ons lichaam biologisch reageert. Interessant is dat dieren zichzelf schudden na een spannende situatie. Schudden en trillen is het biologische antwoord op vastzittende, onverwerkte gebeurtenissen in de familiestamboom. De symboliek van schudden en trillen is dan: deze persoon wil de familielasten afschudden.

Parkinson: het verhaal van John

Tijdens de HeartConnection Opleiding stelt John (56) zijn vraag. Juli 2016 kreeg hij de diagnose Parkinson. John heeft de volgende klachten:

zijn rechter arm-hand trilt
pijn aan zijn rechter schouder
weinig spierspanning in zijn rechter voet met tinteling
pijn in zijn rechter lies.

Waar zit je vast?

We gaan kijken waar John vast zit in zijn leven. John is continu bezig met de toekomst, voelt angst om zijn functioneren, angst voor verslechtering. Wat zal de toekomst hem bieden? Zijn klachten worden erger en zeker niet beter. Hij vergelijkt zichzelf met een aantal dorpsgenoten. Daar gaat het heel slecht mee. Financieel is er veel spanning en onzekerheid, hij krijgt nu 50% uitkering.

Ongeluk dochtertje

John is 53 als hij de diagnose Parkinson krijgt. Drie jaar daarvoor, als hij vijftig is, gaat zijn vrouw apart wonen. Voor John is dat moeilijk te bevatten, onacceptabel zelfs. Hij is boos, teleurgesteld, alleen. Hij is een binnenvetter en praat er met niemand over.

Wat is er nog meer gebeurd? Toen John 39 was, is zijn dochter van twee jaar verongelukt. John heeft een eigen bedrijf en hij werkte destijds met vijf mannen achter op het erf. Zijn dochtertje kwam kijken, hij pakt haar op om haar over een plaat te tillen en geeft zijn dochtertje aan zijn vader. Maar de plaat staat niet vast, John raakt uit balans en de plaat valt om, op zijn dochter. Met zijn vijven tillen ze de plaat van 600 kg op, maar het is te laat. Zijn dochter is overleden.

Verbinden-versmelten-loslaten

Zijn dochtertje is overleden door de beweging van de plaat, door het uit balans raken. Een verschrikkelijke gebeurtenis. John gaat verbinden-versmelten-loslaten met deze pijnlijke gebeurtenis. Na enkele minuten wordt hij opeens rustig. Hij begrijpt het verhaal van zijn Parkinson. De pijn uit zijn schouder is meteen verdwenen. Ook voelt hij meer kracht in zijn rechter voet en rust in zijn arm. Hij is onder de indruk van de snelheid van dit herstel. Ik adviseer hem om zo veel mogelijk HeartConnection dagen te volgen om meer en meer te verbinden met zichzelf. Dit is een eerste stap.

MS – ALS

De spierziekten MS en ALS hebben dezelfde TPM’s (conflict inslagen) en dezelfde biologische reden. De gezondheid gaat in een sterk dalende lijn naar beneden. Het degeneratieproces van ALS gaat echter vele malen sneller dan bij MS.

Mogelijke TPM’s

ALS en MS kunnen de volgende TPM’s hebben:

Eigenwaarde-TPM – Ik doe het niet goed.
Motorisch-TPM – Ik zit vast en kan niet bewegen.
Schuin-TPM – autoriteit
De buitenwereld is onveilig – Ik moet thuis blijven.
Vreemdgaan van ouders en/of voorouders – Ik moet thuis blijven.

Symbolische betekenis van MS – ALS

De symbolische betekenis van MS en ALS is: ‘Ik wil iedereen thuis houden’. De persoon zelf of de (voor)ouders ervaren de wereld buiten het huis als onveilig. Dit kan zijn door gemis aan een vader, gemis aan bescherming of gemis aan ondersteuning in het gezin. Een programma vanuit de biologie kan dan zijn: verlamming, slecht ter been worden, om zo iedereen thuis te houden. Als de (voor)ouders vreemdgingen, heeft het thuis houden ermee te maken dat dan niemand vreemd kan gaan. Is er een angst om een geliefde te verliezen?

Het lichaam blokkeert

Bij MS – ALS blokkeert het lichaam bepaalde functies. Dit is bij iedereen met deze aandoeningen verschillend. Soms kiest het onderbewuste om het lichaam verlamd te houden of slecht ter been, zodat niemand iets van deze persoon kan verwachten. Soms kiest het onderbewuste om het lichaam vast te zetten, te bevriezen, zodat het biologisch dood is voor zijn roofdier. Dit wordt uitgebreid uitgelegd tijdens HeartConnection Opleiding.

De blokkade heeft een biologische reden. Deze kun je ontdekken door het stellen van vragen, zoals:

Waar heeft de blokkerende beweging mee te maken?
Is er angst voor de toekomst?
Is er angst om beweging te maken?
Angst om te manifesteren, omdat je denkt dat er zo veel van je verwacht wordt?
Angst voor het roofdier? Je roofdier kan je partner, werk, schoonmoeder, vader, enzovoort zijn. Bij wie voel je je onveilig?
Mag het kind niet groot worden?

Vragen vanuit de familiestamboom

Welk drama heeft zich afgespeeld bij de ouders en voorouders?
Heeft er iemand vastgezeten in de familie?
Komt MS – ALS in de familie voor?
Eigenwaarde TPM?
Drama met machteloosheid?
Iets hebben gedaan dat geresulteerd heeft in een drama?
Drama dat is verduisterd?
Verkrachting?
Spijt?

Alles wat de ouders en voorouders niet hebben verwerkt, worden de biologische conflicten van de jongere generatie.

Levensblauwdruk

Naast de familiestamboom kijken we ook naar de periode van de Levensblauwdruk, een periode van dertig maanden rondom de zwangerschap. Hier ga je mee aan het werk tijdens de HeartConnection Opleiding. Daarmee word je regisseur van je onderbewuste.

Bij de Levensblauwdruk kijken we naar:

Hoe was de conceptie?
Hoe voelde moeder zich toen ze erachter kwam dat ze zwanger was?
Hoe was de relatie tussen de ouders?
Welk drama is gebeurd tijdens de Levensblauwdruk?
Wilde moeder zwanger worden om vader thuis te houden? Of om de relatie te redden?
Heeft moeder en/of vader vastgezeten tijdens de Levensblauwdruk?
Had moeder tijd om te genieten van de zwangerschap? Was er ruimte voor de baby?

Het verhaal van Roos (45)

Roos zit in een rolstoel en heeft vooral MS in haar benen. “Als mijn vermoeidheid weg is, kan ik alles aan, dus ik wil de reden van mijn vermoeidheid weten.”

De ouders van Roos hadden een prima relatie samen. De ouders van haar moeder ook. Maar de ouders van haar vader niet. Opa was onaardig voor oma, hij maakte veel denigrerende opmerkingen naar oma. Hierdoor zal oma een lage eigenwaarde hebben gehad. Uiteindelijk trouw je je conflicten: de ander spiegelt de pijn die nog niet in jou verwerkt is. Daarover lees je meer in het artikel Acteur.

Het is mogelijk dat ook Roos, via oma, een lage eigenwaarde heeft ontwikkeld. Uiteindelijk is alles een erfenis, die generatie op generatie wordt doorgegeven. Dit behandelen we in de HeartConnection Opleiding.

Opa stopte zijn zoon (vader van Roos) regelmatig in het kolenhok onderin het huis. De vader van Roos keek dan schuin omhoog naar zijn vader (opa) die boos was. Hier kunnen we het schuine TPM plaatsen: als kind keek de vader van Roos omhoog in een traumatische situatie.

Roos ging op haar achttiende studeren in Nijmegen, een hele mooie tijd. Ze leert hier haar man kennen en als ze 21 jaar is gaan ze samenwonen. Met 25 jaar verhuizen ze naar Helmond, dit vond ze vreselijk. Ze voelt zich opgesloten, maar is meeverhuisd voor het werk van haar man. Na de verhuizing krijgt ze MS. Mogelijk is dit vastzittende gevoel de trigger voor haar biologie om slap te worden in haar benen? Als ze 27 jaar verhuizen ze naar Eindhoven, hier blijven ze wonen.

Roos kijkt naar het overzicht dat we samen hebben gemaakt: haar biografie, tijdlijn, familiestamboom en huidige situatie. Ze ziet en ze realiseert zich dat de pijn die haar vader gehad moet hebben, vreselijk is geweest. We verbinden, versmelten en laten dit gevoel los. Ze voelt met name angst, een pittig gevoel. Enorme frustratie komt omhoog, dit voelt ze in haar hele lichaam. Tegelijkertijd is dit een hele krachtige energie. Ze blijft haar lichaam en emoties voelen, totdat ze het opeens warm krijgt. Haar lichaam gaat stromen. Ze voelt zich in heel haar lichaam vrolijk. Alles in haar wordt vrolijk.

Roos heeft nu een zoon van 17 en een dochter van 15 jaar, ze is inmiddels gescheiden. Ze heeft nog steeds heimwee naar Nijmegen. Ik vraag haar naar dit bijzondere mooie gevoel dat Nijmegen haar geeft. Dit is een gevoel, een ervaring, een belevenis. Ik vraag haar om dit gevoel mee te nemen naar Eindhoven. Ze vertelt over haar prachtige huis waarin ze nu woont, hier is ze heel trots op. Ze realiseert zich dat ze dit huis zelf heeft gecreëerd. Er ontstaat een glimlach van oor tot oor. We verbinden het mooie gevoel van Nijmegen met haar prachtige huis waar ze nu woont.

Roos voelt zich helemaal blij en vol energie na dit prachtige inzicht en de ontmoeting met haar MS-verhaal.

MS – Incontinentie

Mik uit den Bogaard (44 jaar)

Jarenlang werd ik uitgedaagd door mijn incontinentie. Het begon toen ik boekjes ging lezen over mijn diagnose MS, 23 jaar geleden, sindsdien dacht ik ´Zie je wel, incontinentie hoort erbij, het wordt ook in de folders genoemd’. Inmiddels ben ik via HeartConnection bekend met de biologische wetmatigheden en weet ik nu dat incontinentie sterk voor komt in de conflictactieve fase; verlies van urine door celafname van de sluitspier; onweerstaanbare urinedrang.

Territoriummarkering-TPM

Het TPM dat eraan vooraf gaat heeft te maken met je grenzen niet sterk genoeg kunnen aangeven. Je lichaam gaat, net zoals dieren dit doen, territorium afbakenen met plasjes.

Eigenwaarde-TPM

Bovendien hebben de folders over MS mij doen programmeren: ‘Zie je wel, ik ben nu ook incontinent´, hetgeen een eigenwaarde-TPM-incontinentie in heeft gezet, met urineverlies bij niezen ed.

Herinneringen – sporen – wederkerigheid

Sinds ik dit besef, ben ik mezelf gaan bestuderen en heb ik inderdaad plotselinge, hevige aandrang als iemand iets van me vraagt wanneer ik al tijdsstress heb. Bijvoorbeeld: het is al laat, ik sta zo tijdsefficiënt mogelijk te koken, de pannen en het vuur vragen mijn aandacht. Als mijn zoontje dan bij me komt (en meestal iets van me vraagt, ook indirect al omdat ik er bij mijn kookstappen op moet letten dat ik niet tegen hem aanbots), moet ik plotseling en zeer urgent plassen.

De biologische wetmatigheden laten mij inzien dat er wederkerende TPM’s op kunnen treden. Ik kom mijn oorspronkelijke conflict opnieuw tegen. Ik durf weer mijn grenzen niet genoeg aan te geven.

En de sporen! Dat je automatisch in herinneringen leeft en meteen in de reactie schiet, alles om je te helpen overleven. Zonder dat je het in de gaten hebt, totdat je het wel in de gaten hebt. Het is bijvoorbeeld heel handig bij het theezetten met heet water, maar ook spelen er de hele dag door uitdagende sporen op. Bijvoorbeeld: ik heb een keer een incontinentie epi-crisis ervaren in de supermarkt. Ik had TPM daarmee afgesloten, maar dan, iedere keer als ik een supermarkt instap moet ik weer acuut plassen. HeartConnection heeft me laten inzien en voelen dat ik op dat moment in een spoor beland, een herinnering met al mijn alarmbellen van dien. Sinds dit besef vraag ik me bij plotselinge drang om te plassen af: ‘Is dit een spoor, of moet ik echt plassen?’. Vaak vermindert de drang om te plassen.

Na jarenlang van plasplekje naar plasplekje te hebben gefietst, heb ik na deze inzichten en doorbraken veel meer rust, tijd en vertrouwen.

Dank je wel!

Mik is schrijfster van het boek Spiegelend Zand.

Renée Hagers – haar moeder met diagnose MS

De moeder van Renée heeft jaren geleden de diagnose MS gekregen. Renée gaat tijdens Opleiding HeartConnection op zoek naar dit verhaal van MS. Als ouders, voorouders hun trauma’s TPM niet hebben opgelost, komt dit terecht in de jongere generatie. Renée haar motivatie is groot, ze wil zichzelf, haar zoon van deze TPM bevrijden. En dit lukt!

Bijzonder mooi

Vandaag was ik met Thijs bij mijn ouders. De therapeut belde aan. Ik zei; dan ga ik weer oké. Ook door de weerstand die ik bij mezelf voel als het gaat om de (in mijn ogen zinloze) therapieën van mijn moeder. Mijn oordeel, mijn acteur! Mijn moeder vroeg of ik echt nog niet even wilde blijven. Oké. De therapeut Jiska kwam enthousiast binnen. Zij heeft het overgenomen van haar vader. Ze vroeg gelijk aan mij; ga je ook mee om te helpen? Ik dacht mee? We gaan wandelen buiten met de rollator. Ja is goed met nog voelbare weerstand in mij. Mijn moeder ging met ondersteuning van Jiska naar buiten en ik met de rolstoel erachteraan. Zo liepen we over het binnen terrein. Ik zag meteen, wat een loopfunctie heeft deze vrouw.

In jaren heb mijn moeder niet zien lopen, ze loopt….

Zoveel weerstand (angst) voelbaar bij mijn moeder. Ik ging het steeds meer beseffen…zei eerst tegen Jiska; ‘Wat is hier gebeurd?’ Zij antwoordde; ‘Ja helemaal vanuit jouw moeder zelf ontstaan’. Mijn moeder heeft een aantal weken geleden uit zichzelf aangegeven te willen gaan oefenen met staan en lopen.

Tranen van vreugde stroomden over mijn wangen

Jiska gaf hier heel mooi de ruimte voor. Vertel zei ze met haar ogen? Ik zei: ‘Ik volg Opleiding HeartConnection waarbij mijn moeder een belangrijke rol speel met het thema vastzitten en de biologische oorzaak daarvan. Waardoor ik indirect ook vastzit. Dat ik hier veel op ge-vvl’t (verbinden, versmelten, loslaten) heb en dat mijn moeder nu deze stappen aan het maken is is echt bijzonder.’

‘Wow ik krijg gelijk kippenvel’ zegt Jiska, bij mijn moeder een veelzeggende glimlach en tranen. Wat een moment wat een resonantie. Dankbaar!

Groei in bewustzijn en een liefdevolle verbinding met jezelf creëren

Binnen HeartConnection kijken we naar het unieke verhaal dat het lichaam te vertellen heeft. Al eeuwenlang worden erfenissen via het DNA doorgegeven. Het is onze eervolle taak om dit nu zonder oordeel naar de ouders of voorouders los te laten. Daarbij gebruiken we de talenten en overlevingsmechanismes van onze voorouders. Onze focus ligt niet op genezing, maar op groei in bewustzijn en een liefdevolle verbinding met jezelf creëren.

Meer weten?

Klik hier voor de Opleiding HeartConnection.

Dit artikel is met grote zorgvuldigheid gemaakt. De mogelijkheid bestaat dat de informatie niet volledig is of onjuistheden bevat. Deze informatie is bedoeld als ondersteuning voor bewustzijnsontwikkeling en voor inzicht in de biologie van het leven.

Moeder-Ziel-Alleen (MZA) – eenzaam – oedeem

Tijdens de HeartConnection-dag met paarden komt Nazli (68) samen met haar dochter Semiha. Nazli wil graag weten waarom ze zo bang is in het donker. Omdat Nazli de Nederlandse taal niet genoeg beheerst, vertaalt haar dochter voor haar.

Het verhaal van Nazli

Nazli verhuisde op haar achttiende naar Nederland. Na haar trouwen in Turkije volgde ze haar man naar hier. Het zou tijdelijk zijn. Nazli kon niet aarden en wilde het liefst terug naar Turkije. Op de vraag waarom ze bang is in het donker, leg ik haar uit dat er iets traumatisch gebeurd moet zijn in het donker. Zoals een ongeluk, een huis dat in de nacht is afgebrand, incest in het donker of ruzie in de avond. Nazli kan zich niet herinneren dat er iets traumatisch in het donker is gebeurd. In de pauze komt dochter Semiha naar me toe en vertelt dat haar oma een zelfmoordpoging heeft gedaan toen ze dertien jaar was. Ze heeft zichzelf in een put heeft gegooid. En een put is donker.

Het verhaal van oma

Om het verhaal van oma duidelijk te krijgen, teken ik de familiestamboom van Nazli. Als oma zes is, overlijdt haar moeder. De hele familie wordt uit elkaar gehaald en oma komt in een rijk gezin te werken. Vanaf haar twaalfde is oma bang voor de zoon des huizes, bang om verkracht te worden. Op haar dertiende doet oma de zelfmoordpoging in de put.

Het verhaal van Semiha

Dan vertelt kleindochter Semiha hoe zij op haar zesde tijdens een vakantie in Turkije alleen achterblijft, omdat haar ouders van plan zij weer definitief terug te gaan naar Turkije. Ze vertrekken in de nacht naar Nederland zonder Semiha te informeren of afscheid te nemen. Een groot trauma voor Semiha, die later toch weer naar Nederland komt, omdat de remigratieplannen van haar ouders niet door gaan.

Op haar achttiende gaat Semiha terug naar Turkije om te trouwen. Precies zoals haar moeder naar Nederland kwam. Semiha krijgt een zoon. Op haar 24e gaat ze weer terug naar Nederland. Haar zoontje is dan zes jaar. In het verhaal zit een ritme van 6-12-18-24-enzovoort. Al vier generaties lang moet een kind uit deze familie met zes jaar noodgedwongen verhuizen of emigreren. Elke keer wordt dit ervaren als traumatisch.

Donker

Dan de link met het donker. Oma wordt in het donker bedreigd door de zoon des huizes en doet op haar dertiende een zelfmoordpoging in de put. Kleindochter Semiha wordt in de nacht alleen gelaten door haar ouders. Omdat het drama van oma onverwerkt is, blijft de angst in de familie. Nu dit verhaal duidelijk wordt, kunnen Semiha en haar moeder zich ermee verbinden-versmelten en het loslaten.

Moederpaard en Moeder-Ziel-Alleen

We gaan naar de wei, waar Semiha een paard mag kiezen. Ze kiest het moederpaard Evelientje, dat van haar wegloopt. Precies zoals zij zelf op haar zesde heeft ervaren. Ze zakt op de grond van verdriet en pijn. Ze voelt zich in de steek gelaten, alleen achter gelaten, heel alleen en moedeloos. Samen met moeder Nazli ga ik naar Semiha toe. Moeder blijft voor haar staan en geeft een zakdoekje. Semiha blijft zitten in haar verdriet en enorme pijn, moeder-ziel-alleen. Opeens staat Semiha op en doet haar armen open. Moeder neemt haar in haar armen. Vier generaties van moeder-ziel-alleen worden nu verbonden-versmolten-losgelaten. Emotioneel, ontladend en liefdevol. Wat een intens moment.

Taal leren en biologie

Na afloop leg ik aan de groep uit waarom moeder nog geen Nederlands spreekt. Moeder kan door dit Moeder-Ziel-Alleen-trauma niet aarden in Nederland. Vanuit haar biologie is het onveilig om hier te zijn, ze wil op elk moment weg. Dit geeft haar lichaam aan door angst. Juist een taal leren is dan extra moeilijk. “Klopt”, zegt Nazli. Mijn gevoel is dat vanaf nu moeder Nazli beter de Nederlandse taal zal begrijpen en zelfs gaat spreken. Ze is nu veilig in Nederland.

Later laat Nazli weten hoe speciaal ze het vond, om te ervaren dat we niet losstaan van de natuur. En hoe ze een intens gevoel van geluk kreeg. Ook gaf ze aan dat het haar verwonderde hoe iedereen raakte aan een soortgelijk verhaal: dat we allemaal mens zijn en daarin hetzelfde. Dat ras en achtergrond er dus niet toe doen. Verder was ze onder de indruk van haar schoonzoon, die ook bij de Eendaagse aanwezig was: “Ik ken niet veel mannen die zoiets zouden doen en daar ook open over zijn. Bijzonder!”

Moeder-Ziel-Alleen (MZA)

Op het moment dat een MZA-conflict actief wordt, sluiten de nierverzamelbuisjes zich, zodat het vocht in het lichaam blijft. De mens heeft dan meer kans om te overleven en niet uit te drogen. Denk maar aan een vis op het droge of het welpje dat haar roedel kwijt is geraakt.

MZA kan ontstaan na:

alleen gelaten zijn
verplaatsing naar een ander land/verzorgingstehuis/ziekenhuis
moeten vluchten
bedreiging in bestaan
huis verliezen
dierbare verliezen: je bent je ‘roedel’ kwijt
enzovoort.

Dit geeft een gevoel van:

eenzaamheid
‘niemand is er voor mij’
‘er wordt niet goed voor mij gezorgd’
‘ik moet alles alleen doen’.

MZA-oplossing

Zodra iemand haar of zijn roedel weer heeft gevonden, gaan de nierverzamelbuisjes open en laat je het vocht los. Zoals bij Nina (72) die verhuist naar een verzorgingstehuis. Ze krijgt dikke opgezette onderbenen en voeten. Ik leg haar het verhaal van MZA uit. Haar opdracht is een nieuwe stam of roedel’ te vinden’. Nina sluit zich aan bij de plaatselijke muziekvereniging, krijgt vriendinnen en wordt enorm gewaardeerd om haar muzikale bijdragen en als persoon. Binnen een maand zijn haar dikke opgezette onderbenen en voeten verdwenen.

Tweefasigheid – Het biologisch proces Moeder-Ziel-Alleen

CA (Gedeeltelijke) sluiting van de nierverzamelbuizen door toename van cellen.
Symptomen: weinig plassen, vocht vasthouden op sommige plaatsen, bv. “kussentjes” onder de ogen, opgeblazen handen of voeten. Het vasthouden van vocht is een van de belangrijkste redenen voor obesitas.
1e Pcl Afbouw van de cellen door TBC-bacteriën, zodra het conflict is opgelost is de persoon weer in staat om te plassen.
Symptomen: nefritis (nierontsteking), stinkend nachtzweet, (extreme) vermoeidheid, eiwitten in de urine (lichaam maakt extra eiwitten aan).
Epi-crisis: Rillingen, sterke pijnen, koude koorts, mogelijk bloed in urine.
2e Pcl: Moe en plassen, balans.
Klik hier voor meer informatie tweefasigheid.
Nierverzamelbuisjes zijn geel (endoderm) zie afbeelding hieronder:

Nierenverzamelbuisjes_Moeder-Ziel-Alleen_HeartConnection_Nederland®

Syndroom

In het biologisch proces van syndroom, lopen er twee biologische processen samen. Te weten Moeder-Ziel-Alleen in de conflictactieve fase (CA) en een ander biologisch proces is in oplossing 1e Pcl. Tijdens de oplossingsfase 1e Pcl is er altijd vocht, om conflictopbouwmassa af te voeren, draineren, en in het vocht zit de juiste bouwstoffen ter ondersteuning van het biologisch proces. Maar omdat MZA actief is, wordt er extra vocht in het lichaam vast gehouden. Dit betekent dat een biologische proces in oplossing extra vocht ontvangt, bijvoorbeeld

Een hartproces in oplossing denk aan vocht achter het hart.
Een longproces in oplossing, vocht achter de longen.
Een knie in oplossing, giga opgezette knie.
Ogen in oplossing, opgezette ogen.
Enzovoort.

Syndroom _tweefasigheid_HeartConnection_Nederland®

Tips syndroom

Warm bad met veel zout
Persoon komt weer in het oceaan-gevoel
Persoon wordt één met alles dat er is
Persoon voelt zich weer verbonden
Herstel MZA-conflict
Persoon gaat plassen
Vocht slinkt

Marjolein (15)

Toen ik net vijftien jaar was, overleed mijn vader. Ik wist dat het zou gebeuren, maar was onmachtig om het te voorkomen. Op die leeftijd voelde ik me verantwoordelijk. De jaren daarna gingen gepaard met angsten en schuldgevoel. Schuldgevoel is een grote destructieve energie in het lichaam. Ik kwam flink aan. Later, dankzij de Opleiding HeartConnection, begreep ik dat deze kilo’s voortkwamen uit mijn Moeder-Ziel-Alleen conflict. Ik hield vocht vast om zo langer in leven te blijven, als een vis op het droge. Er was niets mis met mij. Deze kilo’s waren zinvol om mij biologisch in leven te houden. Lees verder anorexia, boulimia en eetstoornissen, klik hier.

Recensie van Semiha

Dag lieve Marjolein,

Ik heb even de tijd genomen om te antwoorden omdat er heel veel aan het gebeuren is.
Sowieso ben ik wel iemand die het druk heeft qua planning maar daarnaast is het interne proces aangeraakt door de HeartConnection dag enorm op gang gekomen.

Jij weet vast wat ik bedoel: ik kan het niet zo goed onder woorden brengen maar weet wel dat er iets in de diepten van mezelf veranderd is. Het moment van verlaten worden en mijn 6jarige ik blijven terugkomen in iedere situatie, dat was me wel al bekend.
Ik leer mezelf steeds beter kennen in dat stuk. Ik dacht dat ik me had te verbinden met mijn moeder; dat klopt maar na de HeartConnection dag wist ik dat het niet mijn biologische fysieke moeder was maar de innerlijke moeder in mij.

Dus daar waar ik continu op het meisje geconcentreerd was weet ik nu, de moeder is juist belangrijk. Om te troosten, om vast te houden en te beschermen. Het raakt me terwijl ik het schrijf. Daarnaast was het heel mooi om het meisje in mijn moeder te zien bij het voeden van de paarden en het geluk dat ze erbij ervoer.

Inmiddels voel ik en weet ik dat ik door een belangrijk proces ga van voelen. Golven van verdriet die me overweldigen. Ik voel me kwetsbaar en schrikachtig. En wil me terugtrekken de komende tijd van mensen/zaken die mij te veel energie kosten. Het is nog een erg jong stuk waar ik mee te dealen heb. Ik koester het.

Met een hele diepe buiging voor het leven, en voor jou,

Semiha

Meer weten?

Klik hier voor een eendaagse bij jou in de buurt.

Persoonlijke begeleiding

Klik hier voor de Opleiding HeartConnection.

Knie

Marjolein (43) vertelt hoe ze op een zaterdagmiddag om 16.00 uur twee boodschapjes voor haar moeder doet: een pak koffie en een krop sla. Marjolijn heeft op dat moment weinig tot geen geld. Ze laat haar moeder het bonnetje zien, zodat jaar moeder de boodschappen kan terug betalen. Moeder wordt boos en zegt dat de koffie veel te duur is. Beleefd antwoordt Marjolijn dat ze dan de koffie zal terugbreng en dat haar moeder alleen de krop sla hoeft te betalen. “Voorheen had ik gezegd ‘Laat maar, je mag de (dure) koffie houden’, om zo de lieve vrede te bewaren en te zorgen dat mijn moeder maar niet boos op mij wordt. Nu zei ik: ‘Geen probleem, dan breng ik de koffie wel terug’. Duidelijk en zakelijk. Een doorbraak waar ik best trots op ben.” Drie dagen na dit voorval, om 16.00 uur krijgt Marjolijn binnen één uur tijd een hele dikke knie. “Ik wist meteen dat dit te maken had met het incident met mijn moeder van die zaterdag.” Marjolijn bedankt haar knie, dat die haar altijd heeft ondersteund en zo veel werk (heeft) verricht. Ze regelt krukken en neemt rust. Haar knie doet overdag en ’s nachts veel pijn. Anderhalve week later, om 16 uur verdwijnt mijn dikke knie ineens weer binnen een uur.

De knie: het verhaal van onze behoefte

De knie vertelt een verhaal van onze behoefte. Wat wil jij? Waar heb jij behoefte aan? Volg je je behoefte? De knie staat ook voor verwachtingen in relatie tot je moeder. Je denkt dat je moeder bepaalde verwachtingen van jou heeft en hier leef je naar. Bijvoorbeeld: “Ik heb geen toestemming om ver weg te zijn van mijn moeder.”

Knie staat ook voor sportiviteits-eigenwaarde (EWI), competitie. “Ik moet beter zijn dan de ander. Ik wil de eerste zijn.” In dit geval gaat het om een conflict van onvervulde ambitie of erkenning, zoals niet kunnen lopen, springen, traplopen, enzovoort.

De knie kan verder in relatie staan tot een gevoel van:

onrechtvaardigheid
(on)productiviteit
geloof en spiritualiteit in bepaalde culturen
geboorte en onze oorsprong
start van projecten/ideeën manifesteren
je niet onderwerpen, bijvoorbeeld een vader die zich niet wil onderwerpen aan zijn kind of dat je niet willen onderwerpen aan de wil van je moeder
een gedwongen zwangerschap in de familiestamboom

Het verhaal van Selicia

Selicia (38) heeft vanaf haar elfde last van haar rechter knie. Drie jaar geleden kreeg ze de diagnose ‘versleten knie’: het kraakbeen is in haar knie vrijwel weg. Selicia voelt dat haar knie te maken heeft met haar vader. Bijzonder, want de eerste drie letters van haar naam, SEL, betekenen zout en dit staat in relatie tot vader.

Eigenwaarde

Tijdens de Opleiding behandelen we Eigenwaarde met de volgende lichaamsdelen: botten, pezen, gewrichten, spieren, skelet, kraakbeen, enzovoort. Wanneer we ingaan op het biologisch proces, komt de vraag van Selicia aan bod. Ze vertelt dat ze als tweejarige onder narcose is geweest vanwege een operatie. In de periode rondom haar twaalfde valt ze regelmatig flauw. Als tiener had Selicia een grote passie voor volleybal, maar helaas moest ze hier op haar zestiende mee stoppen: ze kreeg een knieblessure. Dit was een groot trauma voor Selicia. Twee jaar geleden, op haar zesendertigste, blokkeert haar knie tijdens tennis. Sporten is nu echt voorbij.

Opa vermist

We gaan terug naar haar elfde, op deze leeftijd kreeg ze last van haar knie. Wat is er toen gebeurd? Opeens begint Selicia een intens verhaal te vertellen. Ze zat in groep 8 en het schoolfeest werd geannuleerd, want haar opa werd vermist. De vader van vader. Opa en oma hadden een bijzondere relatie met elkaar, ze wisselden elkaar af in somberheid en depressiviteit. De volgende dag wordt opa gevonden in het water, hij heeft zelf een einde gemaakt aan zijn leven. Selicia verbindt het meisje van elf jaar, het verdriet, de benauwdheid. Ze krijgt het warm, voelt druk op haar borst, onrust, maag, haar schouders trekken totdat het rustig wordt.

Levensonderzoek

We zijn onder de indruk van het verhaal van de rechter knie van Selicia. Dank je wel voor je vraag en het delen Selicia! Tijdens HeartConnection Opleiding gaat je levensonderzoek verder.

Het kruisband-verhaal van Francoise

De kruisband van de knie heeft te maken met een sportief eigenwaarde-conflict en met ‘er wordt te veel van mij verwacht’. Francoise (15) heeft tijdens hockey haar kruisband gescheurd. Ze houdt klachten en besluit twee jaar om zich aan haar kruisband te laten opereren. ’s Avonds krijgt ze een heftige bloeding vanwege de operatie. Het herstel verloopt gecompliceerd. “Wat is er gebeurd op je 15e?” vraag ik aan haar moeder, omdat de knie in relatie staat tot moeder. Haar moeder vertelt dat ze op die leeftijd achter een geheim van haar moeder is gekomen. Vanaf dat moment heeft ze haar moeder niet meer vertrouwd. Dit conflict is nooit opgelost. De kruisband van haar dochter vertelt het drama tussen moeder en haar oma.

Oma heeft vanuit haar overleving besloten om dit geheim te leven. Heel misschien is er een mogelijkheid om met haar te praten?

Ik geef moeder en kleindochter de tip om de volgende zinnen regelmatig te herhalen:

“Ik ben niet verantwoordelijk voor jou, moeder/oma. Alle geheimen laat ik bij jou. Ook al begrijp ik niet altijd je handelen en gedrag, ik weet dat je dit doet om te overleven. Dankzij jou leef ik. Dank je wel. Het spijt me dat je dit geheim, deze spanning bij je draagt en hebt geleefd om te overleven. Ik vergeef mijzelf dat ik dit geheim, deze spanning zo lang bij mij heb gedragen. Ik hou van mij. Dank je wel.”

Meer over de knie:

Artritis in de knie

Bij ouderen is dit mogelijk een ervaring van een gebrek aan werkzaamheid. Ouderen kunnen hun verminderende werkzaamheid als zeer beperkt ervaren en als een gevoel van onvermogen in beweging. Dit veroorzaakt een gevoel van waardevermindering (EWI).

Thema’s van de knieschijf:

Mijn inspanningen zijn voor niets.
Iedereen beweegt en gaat vooruit, behalve ik.
Ik ben nutteloos.

Meniscus

Een meniscus is een stukje kraakbeen in de knie. Het heeft de vorm van een halve maan en zorgt ervoor dat het boven- en onderbeen goed op elkaar passen. De meniscus zorgt voor een betere verbinding tussen de kniegewrichten, waardoor het contact van de gewrichtsvlakken wordt vergroot. Dit geeft versoepeling (harmonie) voor de kniegewrichten en zorgt voor een betere efficiëntie van de knie.

Meniscus-thema: ‘Ik wil meer contact, dat ik heb verloren.’

Meniscus staat voor een goede verbinding, harmonie. Als er een conflict is, wil de persoon graag een mediator: ‘Ik heb iemand nodig om dit conflict op te lossen’.

Meniscusklachten zie je ook in problemen rondom verzoening. Behoefte aan verzoening verwijst naar een geschil, een ruzie of conflict. Er is een subtiel verband te leggen tussen de bronchiën en de meniscus. Bronchiën staat symbolisch voor ‘angst voor kritiek’. Zoals Petra (24) vertelt: “Er was een ruzie in de familie, maar ik houd mijn mond. Ik wil namelijk in goede communicatie met iedereen zijn en ook met mijn schoonfamilie”.

Het verhaal van Marius (52)

Marius komt erachter dat hij homoseksueel is. Hij heeft een gezin met kinderen en een vrouw. Zijn vrouw accepteert zijn geaardheid. Hij wil in harmonie leven en wil zich blijven verzoenen met zijn gezin en minnaar. Hij heeft angst voor kritiek van de buitenwereld. Marius houdt zichzelf daardoor tegen in dagelijks leven. Tijdens het dansen voelt hij zich vrij. Na het dansen krijgt hij last van zijn meniscus.

Vragen bij meniscusklachten:

Wanneer in je leven heb je op je donder gekregen toen je iets leuks deed?
Hoe was de relatie tussen papa en mama?
Met wie wil je verzoening?
Met wie heb je ruzie?
Heb je angst voor kritiek? Zo ja, in welke situatie(s)?

Jicht

Jicht en het verhaal van de voorouders

Maarten (47) heeft van zijn arts gehoord dat hij jicht heeft. De jicht is begonnen bij zijn linker grote teen, kort nadat zij moeder aan borstkanker is overleden. Hij is nog steeds heel verdrietig om het verlies van zijn moeder. Na zijn grote teen krijgt hij ook jicht in zijn voeten, ellenboog en knieën. Zijn twee ooms van moeders kant, zijn moeder en broer hebben ook jicht. Dit betekent een erfelijke aanleg via zijn DNA.

Vanuit de biologie is jicht een ontsteking en daarom en teken van de oplossingsfase. De linker grote teen staat onder andere voor de relatie met moeder en voor ego en wil. Met je wil kun je manifesteren. Maarten voelt dat dit bij hem is geblokkeerd.

Bovendien vertelt zijn lichaam dat een familieverhaal nog niet is opgelost. Maarten volgt de HeartConnection trainingen met zijn vader. Dit is bijzonder mooi, omdat zijn vader ook in verbinding gaat met zijn proces. Vader voelt dat dit zijn zoon helpt en ondersteunt. Hier is hij heel dankbaar voor.

Het familieverhaal van Maarten

Maartens moeder en vader komen beide uit Indonesië. Maartens voorouders hebben gevochten in het Nederland leger in Indonesië (KNIL). Ze kwamen uit de Molukken, dit waren de vechters. Destijds konden de Nederlanders de Molukken goed gebruiken om zo Indonesië in bezit te houden. Na WOII werden deze mensen naar Nederland gehaald. Maarten vertelt dat zijn vader als driejarig jongetje uit Indonesië naar Nederland is gekomen. Vanuit de warmte letterlijk en figuurlijk in de kou. De beloftes van de overheid blijven uit: ze werden ontslagen, mochten niet werken, zaten in kampen en kregen alleen Nederlands eten. De familie voelt zich besodemieterd, belemmerd, opgesloten en overbodig. Maartens opa zei altijd dat de Nederlandse taal een leugenachtige taal is. Ook letterlijk kwamen ze in de kou: van altijd blote voeten moest Maartens vader voortaan schoenen dragen. Dit ervaart hij als beklemmend, onvrij.

Onvrij, zo voelt Maarten zich ook. En hij voelt al jarenlang veel woede, boosheid en razernij in zijn lichaam. Dezelfde emoties die zijn familie ook voelde. Maarten verbindt zich met de pijn in zijn lichaam. Hoe voelt dit? ‘Vleugellam, verdriet, leeg, boos, frustratie’, zegt Maarten. Maar ook: ‘Ik kan er niet bij’. Hij voelt zich klein, eenzaam, gevangen, moeder-ziel-alleen, gekooid, bedrukt en onderdrukt. Maar hoe pijnlijk deze emoties ook zijn, hij versmelt deze en laat ze los.

Ook de pijn die zijn moeder heeft geleden, zat letterlijk in zijn lichaam. Dit komt naar boven tijdens de Eigenwaarde-dag in de Heartconnection Opleiding. Na het verbinden-versmelten-loslaten voelt Maarten zich opeens opgelucht en licht, met warmte in zijn beleving en lichaam.

Bevrijding

Tijdens de trainingsdagen komen Maarten en zijn vader meer en meer in verbinding met hun emoties en lichaam. We nemen ook de betekenis van voeten, ellenboog en knieën door. Maarten en zijn vader waren heel gesloten en konden moeilijk bij hun gevoel. De trainingsdagen helpen hen om te verbinden, versmelten, loslaten. Om uit hun isolatie te komen en te zien dat ze niet alles alleen hoeven te doen. Ze begrijpen het verhaal. De groep ondersteunt hen. Ze volgen nu zo veel mogelijk trainingsdagen in het hele land, mooi!

Elke klacht of ziekte vertelt zijn eigen verhaal. HeartConnection leert hoe jouw biologie en programmeringen werken. Voor Maarten en zijn vader zorgde dit voor bevrijding van pijn en bevrijding van onverwerkte drama’s van de voorouders, in combinatie met bewustzijnsgroei.

Incest en seksueel misbruik

Tijdens een lezing stelt Annemarie een vraag over incest. Zij werd vanaf haar vierde jaar seksueel misbruikt. Ze is hier heel open over en vindt dat incest en andere vormen van seksueel misbruik meer onder de aandacht moeten komen. Natuurlijk is haar vraag ook: hoe kijkt HeartConnection naar incest en seksueel misbruik? Gaandeweg de avond gaan er meer vingers omhoog van vrouwen die ook seksueel zijn misbruikt.

Acht van de tien

Toen ik als achtentwintigjarige mijn praktijk begon, was ik onder de indruk van het hoge aantal slachtoffers van seksueel misbruik. Acht van de tien vrouwen en mannen in mijn praktijk waren ooit seksueel misbruikt geweest. Houd er rekening mee dat veel vrouwen en mannen nog niet weten dat ze misbruikt zijn, omdat het onderbewuste deze trauma’s blokkeert om te overleven. Op latere leeftijd kunnen deze herinneringen opeens omhoog komen.

Klaartje

Klaartje raakte onlangs overspannen door haar nieuwe chef op het werk. Deze man herinnerde haar aan haar vader, door wie Klaartje van haar elfde tot achttiende werd misbruikt. Hij legde een apparaatje dat vibreerde onder bed en maakte haar wijs: “Je moet dit gebruiken, anders kun je nooit kinderen krijgen.” Ook zei hij dat ze onvruchtbaar was en dat alles wat hij deed haar vruchtbaar zou maken: “Je bent ziek en ik maak je beter.” Uitspraken van haar vader. Op haar achttiende ging Klaartje als au-pair naar het buitenland, maar bij terugkeer begon haar vader weer. Op dat moment zegt Klaartje: “Ik stop er mee, blijf van mij af. Dan ben ik maar onvruchtbaar en ziek.” Het seksueel misbruik is gestopt. Klaartje is heel boos op haar moeder, ze heeft het gevoel dat zij het heeft laten gebeuren en haar niet heeft beschermd. Als ze samen op reis gingen, sliep Klaartje met haar vader op een hotelkamer. Haar moeder en broertje sliepen op een andere kamer. Klaartje kan niet terug naar haar werk, omdat haar chef te veel op haar vader lijkt. Dat is te pijnlijk.

Floor

Floor (44) gaat tijdens de training HeartConnection ineens staan en zegt: “Ik weet waar mijn glutenintolerantie vandaan komt.” Een herinnering van seksueel misbruik komt omhoog. Haar vader heeft haar vanaf jonge leeftijd misbruikt. Ook de broer van haar vader misbruikte haar oraal. Op het moment dat iedereen weer aan tafel kwam in haar gezin, moest er maar ‘gewoon’ worden gedaan. Braaf at ze, nadat ze misbruikt was, haar boterham op. Deze herinnering van stress is gekoppeld geraakt aan brood (=gluten). Tijdens de HeartConnectiondagen werken we aan haar herinneringen om ze te verwerken. Ze gaat weer gluten eten, omdat ze weet dat dit nu weer kan. Na twintig jaar glutenvrij kan ze ineens weer alles eten. Haar twee dochters, die vanaf jongs af aan ook glutenvrij eten, kunnen ook weer gluten eten. De glutenintolerantie is niet meer aanwezig. Ook Floor is heel boos op haar moeder, omdat die haar niet beschermd heeft. Ze heeft het contact met haar moeder verbroken. Wel heeft zij altijd contact gehouden met haar vader en hem begeleid toen hij overleed. Ze heeft voordat hij overleed een erfenis ontvangen met excuses van haar vader. Het bijzondere is dat ze haar vader niets kwalijk neemt, wel haar moeder. Het seksueel misbruik van haar vader betekende ook dat haar vader haar aandacht gaf, in haar ogen wellicht liefde. Voor een kind kan dit heel verwarrend zijn.

Moeder Hellen en dochter Sam

Moeder Hellen heeft de incest met haar broer nooit verwerkt. Eigenlijk wil ze er ook niet over praten omdat haar broer zelfmoord heeft gepleegd. Hellen denkt dat dit haar schuld is. Dochter Sam heeft vaginisme. Een complexe situatie. Ik stimuleer de moeder om hierover met de dochter te praten, zodat die weet waar haar vaginisme vandaan komt. Nu denkt de dochter nog dat er iets mis met haar is. Alles wat ouders en voorouders niet hebben verwerkt, komt bij de jongere generatie terug. Het niet-verwerkte incestverhaal werkt door in de biologie van Sam. Haar lichaam, vaginisme, vertelt het incestverhaal van haar moeder Hellen. Wat is er nog meer in de familie gebeurd?

Martha

Martha is 4-5 jaar, haar slaapkamer ligt naast die van haar ouders. Oma en haar zwakbegaafde zoon logeren regelmatig bij haar en haar ouders, als oma weer wegvlucht van opa. Tijdens het logeren maakt de zwakbegaafde oom ’s nachts misbruik van Martha. Niemand heeft iets door. Hij gaat op Martha liggen, beweegt heen en weer en bevredigt zichzelf op haar lichaam. Martha stikt bijna, omdat zijn lichaam zo zwaar is en hij haar plet. Ze voelt nattigheid, sperma komt op haar lichaam en ze voelt zich vies. Martha maakt dit mee in haar slaap, ze maakt het niet bewust mee. Op latere leeftijd vindt ze mannen eng, en sperma vind ze vreselijk vies. Totdat ze 49 jaar is en opeens deze herinnering omhoog komt. Ze kan zich bijna niet voorstellen dat het waar is, maar opeens begrijpt ze haar angsten voor mannen en dat ze mannen vies vindt.

Robbert

Robbert is 14 als hij door zijn ouders naar het internaat wordt gestuurd. De priester maakt jarenlang misbruik van deze jongen. In het weekend komt Robbert thuis, maar durft niets tegen zijn ouders te zeggen. Op een dag heeft hij al zijn moed bij elkaar verzameld en vertelt toch wat er is gebeurd. Zijn vader slaat hem in elkaar: hoe durft hij zoiets over te priester te zeggen? De rest van zijn leven vertrouwt Robbert niemand meer. Hij trouwt een Chinese vrouw, ze krijgen geen kinderen. Robbert is nu 64 jaar. Hij is leraar en reist de hele wereld rond. Hij lijkt heel aardig en wijs, maar zijn verleden is in zijn gedrag zichtbaar. Robbert is afstandelijk, je krijgt geen contact met hem. hij zegt het verwerkt te hebben, maar als je te dicht bij komt, wordt hij agressief.

De-programmeren

Generatie op generatie zijn onze ouders en voorouders aan het overleven. Dit geeft ons veel talenten. Zij hadden geen tijd om de dingen te verwerken. ‘Het gebeurde gewoon’ was het motto en men leefde met onderdrukte pijn verder. Als er incest en ander seksueel misbruik heeft plaatsgevonden, dan zien we deze gebeurtenissen ook bij de voorouders. Als dit niet verwerkt is, gaat dit door, totdat het wel verwerkt is. Tijdens de trainingsdagen leer je verbinden-versmelten-loslaten, zodat je pijnlijke herinneringen meer en meer worden losgelaten. Je ontvangt uitleg over de programmeringen die generatie op generatie via DNA worden doorgegeven. Ook leer je te de-programmeren. We oefenen in neutraliteit. Je leert waarom bepaalde gebeurtenissen in jouw leven gebeuren en zijn gebeurd. Hier kom je zelf achter, omdat je regisseur wordt van je eigen onderbewuste. Zodat je het stuur weer in eigen hand kunt nemen en je zelf jouw richting bepaalt.

Ik wil dood – zelfmoord

Regelmatig komt de overtuiging ‘Ik wil dood’ voor tijdens trainingen en lezingen. Bij de dagen Depressie & Verslavingen (derde jaar HeartConnection Opleiding) vind je een treffend voorbeeld van Johan. Zijn opa stond op zijn achttiende bij een meer om een einde aan zijn leven te maken. Zijn kleinkind, Johan, staat op zijn achttiende precies op dezelfde plek om zelfmoord te plegen. Johan heeft zich toen op laten nemen. Tijdens de HeartConnection Opleiding heeft Johan hieraan gewerkt. Door inzicht te krijgen in zijn verhaal is hij na 36 jaar niet meer depressief.

Drieënveertig

Na de dramatische scheiding op mijn drieënveertigste kreeg ik elke nacht, vroeg in de ochtend, uren achter elkaar de gedachte ‘Ik wil dood’ met een pistool op mijn voorhoofd gericht. Hoe ik mijn best ook deed, ik kreeg deze gedachte niet weg. Afschuwelijk om dit elke nacht te hebben. Na drie jaar met het werk van HeartConnection bezig te zijn geweest kwam ik achter de oorzaak. Ik ben nummer twee in het gezin, mijn vader is ook nummer twee. Hij heeft op mijn vijftiende zelfmoord gepleegd met gas. Eerder al, op mijn twaalfde, pleegde de grote liefde van mijn moeder zelfmoord met een touw. Maar de grootste klap vond plaats in mijn Levensblauwdruk. Toen mijn moeder drie maanden zwanger van mij was, vond zij haar moeder, mijn oma dus, op de grond. Ze had te veel pillen ingenomen. Mijn moeder dacht dat ze dood was. Ze werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar ze haar maag leegpompten. De artsen zeiden dat oma niet meer bij zou komen en als dit toch zou gebeuren, ze hersendood zou zijn en niets meer zou kunnen. Vier maanden lang ging mijn moeder elke dag naar het ziekenhuis. Na vier maanden, mijn moeder was toen zeven maanden zwanger van mij, kwam oma uit coma, gezond en wel, en kwam bij ons thuis wonen. Mijn oma is ook nummer twee in het gezin. De conflict-inslag, het trauma met haar gedachte ‘Ik wil dood’, is in mijn brein en lichaam gekomen.

Vijftien

De gedachte, het verlangen dood te zijn, wordt gereactiveerd op mijn vijftiende jaar door de zelfmoord van mijn vader. Jarenlang ervaar ik schuldgevoel, angst, paniekaanvallen en het gevoel dood te willen zijn. Ik deed het niet, omdat ik zelf had ervaren hoe pijnlijk het is om achter te blijven als iemand (mijn vader) zelfmoord pleegt. Na acht jaar ging het beter, maar nog wel met periodes van depressie.

Herhaling

Op mijn drieënveertigste jaar, na een dramatische scheiding waarbij ik in één dag alles verloor, werd de gedachte en het verlangen ‘Ik wil dood’ opnieuw sterk geactiveerd. Ik voelde mij net als op mijn vijftiende: angstig, schuldig, in paniek, depressief en het dood willen zijn. Ik was net als op mijn vijftiende in shock. Maar ik had twee lieve kinderen om voor te zorgen. Zij hebben mij de kracht gegeven om door te gaan. Met het werk van HeartConnection kwam ik erachter dat in de families van mijn vader en moeder veel destructiviteit en agressiviteit zit.

Programmeringen

De nummers 3 en 4 blijven terug komen in mijn drama’s:

Op mijn twaalfde overlijden mijn oma (3×4) en de grote liefde van mijn moeder.
Op mijn drieënveertigste maak ik een dramatische scheiding mee.

Door deze inzichten en patronen wist ik opeens op mijn zesenveertigste dat de gedachte ‘Ik wil dood’ niet van mij is. Het was een erfenis van mijn oma en vader. Midden in de nacht heb ik door dit inzicht de gedachte en de dood uit mijn systeem gezet. Ik realiseerde me: deze gedachte ‘Ik wil dood’ is niet van mij, het is van mijn vader en oma. Dit laat ik nu bij hen. ‘Ik wil dood’ laat ik nu los.

Verbinden-Versmelten-Loslaten

Ik had mijn ‘Ik wil dood’-verhaal begrepen en ging me hiermee verbinden en versmelten. Het was een intense belevenis. Ik was duidelijk, direct, streng en bleef het zeggen totdat het weg was. Het is nooit meer teruggekomen.

Gouden Familiestamboom

Wetende dat zowel mijn vader als oma deze ‘Ik wil dood’-gedachte ook weer van hun (voor)ouders hebben geërfd via hun DNA, kon ik zeggen: ‘ik laat dit nu los uit mijn brein, lichaam en DNA. Deze transformatie gebeurt niet alleen bij mij, maar tegelijkertijd ook bij mijn kinderen en mijn familie’. Het is een grote schoonmaak die we de Golden-Tree, Gouden-Familiestamboom, noemen. Als je een familie-erfenis loslaat, gebeurt dit in de hele familiestamboom.

Daarom is er binnen HeartConnection geen schuld, oordeel, slachtoffer. Wij hebben de eervolle taak om deze erfenissen los te laten.

Papa

Het is spijtig dat je zo hebt moeten lijden, jarenlang in eenzaamheid en het gevoel dat niemand je begreep. Ik was veertien jaar en ik wist dat je uit het leven wilde stappen, maar je was onbereikbaar. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Het werk dat je niet hebt afgemaakt, heb ik gevoelsmatig als erfenis gekregen. Dit was zwaar, het was een enorme tegenkracht, die mij nu veel kracht geeft. Je geeft mij dagelijks avontuur, creativiteit, humor, gekkigheid, intelligentie, nieuwsgierigheid en vele talenten. Papa, je leeft voort in mij, je twee dochters en je zes prachtige kleinkinderen. Nu zie ik dat jouw erfenis mij en velen verlichting geeft en daarom weet ik dat alles perfect is. Iedereen is perfect. Elke situatie heeft een reden: groei in bewustzijn en een liefdevolle verbinding met jezelf creëren!

De werking van het onderbewuste, patronen, familiestamboom, nummers, deprogrammeren ontvang je tijdens HeartConnection Opleiding.

Video jongerenbegeleider HeartConnection

Meer weten?

Klik hier voor een eendaagse bij jou in de buurt.

Persoonlijke begeleiding

Klik hier voor de Opleiding HeartConnection.

Ik heb het altijd koud

Emy (45): altijd koud

Emy heeft het vanaf haar geboorte koud. Elke avond moet ze een warme douche nemen, anders kan ze niet slapen van de kou. Vooral aan het einde van de dag krijgt ze het koud. Haar ouders hadden een warm huwelijk. Ook tijdens haar zwangerschap is er niets bijzonders gebeurd. Ze begint te vertellen over haar familie. Opeens springen de tranen in haar ogen, er komt een herinnering omhoog. Haar opa is weggelopen bij oma. Daarna vindt moeder oma met haar hoofd in de oven om zelfmoord te plegen. Ze voelt het verdriet en pijn in haar lichaam van deze situatie. Ze verbindt, versmelt en laat los. Ze begrijpt dat haar biologie voor kou heeft gekozen, omdat warm voor haar biologie ‘dood’ betekent, daarom is ze haar hele leven koud.

Ik wil dood

Opeens voelt ze een nieuwe laag van verdriet. Haar zoon heeft net als haar oma de overtuiging ‘Ik wil dood’. We leggen uit dat dit de overtuiging van oma is en niet van haar zoon. Ik vraag haar om dit verhaal uit te leggen aan haar zoon van 19 jaar, dit gaat ze doen. Overtuigingen worden overgeërfd van onze ouders en voorouders, ze zijn niet van jou. Lees verder in artikel overtuigingen. Emy voelt na het verbinden, versmelten, loslaten opeens heel warm in haar lichaam. Ze doet haar jasje uit en gaat warm en stralend naar huis.

Uniek verhaal

Als je je hele leven koud bent, dan kan jouw biologie hiervoor gekozen hebben om in leven te blijven zoals bij Emy. Elke klacht vertelt een uniek verhaal. Kou kan ook te maken hebben dat moeder iets dramatisch heeft meegemaakt in jouw zwangerschap. Moeder was overweldigd en had eigenlijk geen tijd en ruimte om aandacht te besteden aan haar zwangerschap en haar baby. Je bent als het ware letterlijk in ‘de kou gezet’. Welk verhaal heeft jouw klacht te vertellen?