Keuzestress en weerstand Jessica (36) ontstaan in haar Levensblauwdruk (zwangerschap)

Met elke keuze die Jessica (36) maakt, stuit ze in eerste instantie op weerstand vanuit haar omgeving. Dit heeft een groot effect op haar leven. Toen Jessica 26 jaar oud was, ging ze zelfstandig wonen. Dat was een belangrijk moment voor haar, waarin ze eindelijk de ruimte kreeg om adem te halen. Het hebben van haar eigen territorium voelde bevrijdend. Maar tegelijkertijd voelde ze zich ook eenzaam, en de stress was hoog.

Jessica is het vijfde kind in het gezin, en haar moeder heeft twee miskramen gehad. De oudste is een jongen, daarna volgde een miskraam, toen een zus, nog een miskraam, en vervolgens Jessica. In diezelfde periode kreeg haar opa diverse tia’s.

Op de dag dat Jessica’s moeder ontdekte dat ze twee maanden zwanger was van Jessica, kwam haar man thuis met het nieuws dat het gezin zou gaan verhuizen naar Caïro. Daarmee zouden ze het veilige nest, hun territorium, achterlaten. Diezelfde dag waren Jessica’s ouders precies tien jaar getrouwd. Jessica’s oma en beide opa’s waren daarom bij hen thuis. Ze waren echter fel tegen de verhuizing. Ze zeiden zelfs: “Waarom haal je het kind niet weg?” De grootouders voelden zich alsof hun kleinkind van hen werd weggenomen. Ze waren absoluut niet blij en reageerden boos.

Deze ervaring vanuit Jessica’s Levensblauwdruk trekken we door naar haar huidige leven. “Als jij een keuze maakt, wat doet dit met jou?”. Jessica antwoordde: “Alles wat ik doe, zorgt voor heftige reacties in de familie.” De miskramen van haar moeder hebben onbewust twijfel in Jessica’s leven gebracht.

Dit inzicht kwam hard binnen bij Jessica. Ze had dit nooit eerder zo gezien. Tegelijkertijd voelde ze een diep gemis naar haar grootouders, terwijl dit gevoel eigenlijk niet van haar was, maar van haar grootouders. Jessica had dit op jonge leeftijd overgenomen als een soort levensdoel. Dit patroon beïnvloedde haar tot op de dag van vandaag.

Hoe waardevol is het dat Jessica dit nu kan verbinden, versmelten en loslaten VVL? Ze beschrijft het gevoel alsof er een mes in haar hart wordt gestoken: pijn en gemis. Ze blijft echter bij haar gevoel en haar hart. Ze begint te trillen, wat een positieve ontwikkeling is. “Er gebeurt veel in mijn ogen en hart. Het voelt alsof ik in een achtbaan zit, en ik heb het benauwd,” vertelt ze. Jessica beseft dat haar weerstand tegen verhuizen niet haar eigen gedachte is, maar voortkomt uit de emoties van haar grootouders. Ze ervaart een gevoel van verzet en eenzaamheid. “Ik voel me niet blij.”

Jessica’s ouders gingen destijds letterlijk weg uit het nest, ondanks het verzet van haar grootouders. De overlevingsstrategie van “weggaan” werd een patroon in haar Levensblauwdruk.

Jessica realiseert zich dat al deze gedachten, gevoelens en patronen niet van haar zijn, maar afkomstig van haar ouders en grootouders. Ze blijft verbonden met haar lichaam en voelt ineens ruimte. Ze laat dit gevoel groter en groter worden. Het moment van twee maanden zwangerschap, dat zo’n grote invloed heeft gehad, wordt eindelijk geïntegreerd in haar bewustzijn.

Jessica begrijpt nu waar het gevoel van gemis en de neiging tot vluchten vandaan kwamen. Ze is diep dankbaar voor dit inzicht, dat ze beschrijft als een groots cadeau.

Vanaf nu kan Jessica keuzes maken vanuit haar eigen kracht. Misschien wordt haar omgeving daar zelfs zo blij van, dat ze slingers en ballonnen ophangen! In één moment kan je leven veranderen door inzicht, bewustzijn en het proces van verbinden, versmelten en loslaten (VVL).